Locatie: Kronkel van Carmiggelt - geschiedenis vd school - School

Kronkel van Carmiggelt: "Bereikt"

Het is bereikt. Vorige week opende de burgemeester van Delft, mr.R.M. Gallas aan de rand van zijn groeiende gemeente het scholencomplex "Tanthof", waar het openbaar, het protestants-christelijk en het roomskatholiek kleuter- en lager onderwijs in Tanthof Oost een riante behuizing hebben gevonden. Onder één dak. Een enorm dak dan ook. Want de fraaie, moderne laagbouw is zeer omvangrijk
Het is bereikt.
Bedoel ik daarmee het complex waarin drie onderwijsrichtingen broederlijk samenwonen, zonder iets wezenlijks van de eigen identiteit prijs te geven ? Nee, niet alleen dat. Ik heb ook op het oog wat ik persóónlijk bereikte. Bestuur en oudervereniging van het openbaar kleuter- en lager onderwijs hebben hun afdeling in het complex namelijk de Simon Carmiggeltschool genoemd. Daarom was ik, samen met mijn vrouw, voor de feestelijke opening uitgenodigd. Het werd een schone dag.
Een uur voordat de burgemeester op het - gelukkig door een stralende zon beschenen schoolplein - ten overstaan van kinderen en voormalige kinderen zijn rede hield, werden wij binnengeleid in een zaal waar de openbare kleuters en lagere schoolleerlingen feestelijk bijeen waren. Allemaal in groene hesjes, waarop de woorden Simon Carmiggeltschool gedrukt stonden rond een cirkel voor spaghetti-achtige vormen. Dat waren de Kronkels, die me deze onderscheiding in Delft opleverden.
Dat hoog en liefelijk samen kunnen gaan, leerden wij tijdens dat uurtje. Terwijl een jongen en een meisje uit de hoogste klas een leuk toepasselijk cabaret- nummertje opvoerden, hadden wij het uitzicht op de zaal. Vooraan zaten de kleuters, die niet alleen de groene hesjes met opdruk droegen, maar ook zelf gemaakte, kachelpijpvormige hoedjes met de letters SC op het hoofd hadden. Ze leverden een aangrijpend tafereel op. Ofschoon ze nog allerminst aan lezen toe waren en enigszins bedremmeld naar mij op zagen of ik een opzienbarend doch blijkbaar ongevaarlijk beest uit de dierentuin was, dacht ik, kijkend naar de kachelpijphoedjes die soms - wat te wijd - over hun ogen dreigden te zakken: "Met dit schrijven kun je toch heel wat bereiken". Want dit was mooier dan de nobelprijs. In mijn herinnering ging een luikje open.
Ik was zelf nog een kleuter. En ik kleuterde op de bewaarschool, een ouderwetse term die de lading toch wel dekte, want je werd er bewaard tot je moeder je weer kwam ophalen.
We hadden er een echte juf en een gat-afveeg-juf. De laatste was eigenlijk nog maar een meisje en - zo klein als wij waren - voelden we dat haar bevoegdheden uiterst beperkt waren. Aan het eigenlijke opvoeden mocht zij niet raken. Als we op de bitter kleine pleetjes ons gevoeg hadden gedaan, gingen we allemaal met de kontjes omhoog naast elkaar staan, als voor de wereldkampioenschappen bokkiespringen. De gat-af-veeg-juf kwam dan met de closetrol aangestapt en handelde ons behendig af, als een soort lopende bandwerkster. De échte juf, hoog en statig, met wespentaille en tot de grond neerhangende ritselrokken, vormde het onaantastbaar gezag tijdens onze frutselwerkjes in het lokaal en het speelkwartiertje in de zandbak. Voordat we die zandbak betraden, riep zij altijd: "Kinderen, jullie mogen niet te diep graven".
Zij wilde met deze, voor een pedagoge eigenlijk merkwaardige zin, geen oppervlakkigheid aanprijzen, doch verhinderen dat wij met onze houten schepjes door de laag wit zand op de zwarte aarde daaronder zouden stuiten.
Ik deed dat telkens en werd dan door haar met een lichte, bijna symbolische biltik bestraft. Wilt u wel geloven dat ik, als ik haar slanke hand op mijn achterdeeltje vioelde neerkomen, nauwelijk de opening ener Simon Carmiggeltschool heb voorzien ? En ook later niet, in de vierde klas van de lagere toen ik, om te voorkomen dat ik zou blijven zitten, bijles kreeg van juffrouw de Vries. Met vrucht. Ik ging wel degelijk over. En kreeg van haar de sprookjes van Grimm. Op de eerste bladzijde had, mooi dun en dik, geschreven: "Wie wil, die kan". Het boek was geïllustreerd door Doré en ze had, met behulp van een pennemesje, drie prenten verwijderd omdat ze me voor de daarop voorkomende afbeeldingen nog te klein vond. En ook toen - u kunt me geloven of niet - had ik geen flauw vermoeden dat ik nog eens de opening ener Simon Carmiggeltschool zou bijwonen. Juffrouw de Vries trouwens ook niet. Jammer
dat zij en de echte juf van de bewaarschool het niet hebben mogen meemaken. Om nog maar te zwijgen van de gat-af-veeg-juf. Zij zou zo blij verrast zijn geweest, want ze kende mij van mij maar zo weinig kanten.

Kronkel Het Parool, 1 oktober 1979 pag 3